4 Kasım 2011 Cuma

Gerçek komedinin, trajedi ya da dram olarak değerlendirdiğimiz anların tam göbeğinde olduğunu fark ettiğim andan beri -ki o gün, "Bir Zamanlar Anadolu'da"yı izlediğim güne denk gelir- kendi hayatımı uzaktan, film izler gibi izlemeye başladım. 'Çok acılar çekiyorum!' demeye çalışmıyorum. Sadece, acının üretmek için güçlü  bir motivasyon olması düşüncesinden biraz sıyrılmakta fayda var diye düşünmeye başladım. Çünkü aksi takdirde insan bir sayfa yazı yazabilmek için kendini dramdan drama savurup duruyor. Durduk yere.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Web Statistics