1 Temmuz 2011 Cuma

Burada kafalar karışık. Düşüncenin başladığı nokta ve gelişim süreci önemsiz, çünkü öyle şeyler yok. Fikirler çalıntı ve bu yüzden de sağlam değil. Gömlek ya çok dar ya çok bol. Üzerime oturanı bulana kadar çıplak kalmayı tercih ediyorum. "Bilmiyorum" demenin kibri ya da öğrenecek cesareti gösterememek; hangisi bilmiyorum.

***

Bir olay yaşanıyor ve anlatılıyor. Kanlı komedi başlıyor sonra. Aktaran birkaç cümle değiştiriyor. Aktarılan da öyle yaparak aktarmaya devam ediyor. Kendi hikayelerini, fıkralarını birilerinin üzerinden yaşıyorlar. Olayı komikleştirmek ya da dramatize etmek ellerinde. Biz başkalarının dillerinin ucundan düşmek üzere olan küçük insanlarız. Düşündüğümüz kadar değil, onların konuştuğu kadarıyla varız. Kahvenin yanında iyi giden hikaye tüccarlığının favori mallarıyız.

***

Akademik bilgisini pazarlayarak entelektüel imajı yaratan çocuğun dramına şahit olan kişi ile imajı satın alan kişi arasında görünürde pek bir fark yok. Hatta bazen ikisi birden de olunabiliyor. Kibri bir nasır gibi söküp çıkarma isteği de kibirden mi gelir? Yoksa ben mütevazı olmaya mı takılıp kaldım?

***

Huzurlu değilim. Düşünecek vakti olmayan insanın, düşünecek zamanı yok etmeye çalışırkenki geçici mutluluğu içindeyim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Web Statistics