15 Ocak 2010 Cuma

Ölümün zamanı - Zamanın ölümü


Uyumuyorum, uyanmıyorum. Gözlerimin acısına duyarsızlaşıyorum. Ekrana bakıyorum. Renkler... Turuncu, sarı, yeşil ve siyah. Gözlerimi kapatıp açıyorum. Renk bile görmüyorum. Gözlerim yanıyor. Ayna. Gözlerim kızarmış. Göz kapaklarım morarmış. Suratım bembeyaz. Suratım yanıyor. Ne için? Kim için? Zaman. Zaman izâfi. Zaman döngüsel. Yalan. Zaman çizgisel. Sürekli ilerliyor üstelik. Benden önde gidiyor sürekli. Koşuyorum. Yetişemiyorum. Nefes nefese kalıyorum. Uyku. Birazcık uyusam... Olmaz! Yetişmeliyim! Gözlerim. Acı. Ekran. Renkler. Uyumuyorum, uyanmıyorum. Uyanmadığım için başlayamıyorum. Aynı gün sürekli devam ediyor. Hiç bitmiyor. Dün, gün 48 saatti, şimdi 72 saat olmak üzere. Dün yok. Gün var. Uyku. Birazcık uyusam. Başlamak istiyorum. Gün değişsin istiyorum. Diğer insanlar değiştiriyor günü. Beni almıyorlar. Ben kalıyorum. Saatin ortasında durmuş dönüyorum. Ben sola dönüyorum, zaman sağa dönüyor. Zaman döngüsel; sadece benim için. Onlar için çizgisel. Ama ben onlar için yaşıyorum. Onlara yetişmeliyim! Yetişemiyorum. Zaman benim ötemde, onlar zamanın ötesinde. Gözlerim suratımdan emdiği kanı pompalıyor. Kansızlığım yanıyor. Kalbim yok. Gözlerim var sadece. Her şey bulanık. Kim için? Onlar için. Ne için? Bilmiyorum. Sadece yapıyorum. Of! Nefes almh.. Ağh.. Ciğerlerim... Nefes... Kalbim yok. Gözlerimden kan fışkırıyor. Son bir hamle! Sonunda! Zamana yetişiyorum. Tutuyorum. Son bir şarkı. "I feel it all" diyen adamın sesi. Son kez ne var ne yok hissediyorum. Ben zamanı öldürüyorum, zaman beni öldürüyor. Dudaklarımdaki gülümseme uyuduğuma seviniyor. Ben sevinemiyorum. Ben yokum.

2 yorum:

  1. georges perec'in uyuyan adam'ını birinci tekile indirmişin dude?? respekt!

    YanıtlaSil
  2. Eyvallah dude! Uykusuzluk zamanları işte. Bilinç akışı herhangi bir ön-işleme uğramadan beyinden fırladığı için böyle sayıklıyorum.

    YanıtlaSil

Web Statistics