17 Aralık 2009 Perşembe


Dişi babun yavrusunu sürekli sırtında taşır, bir an bile yanından ayırmaz. Yavrusu bir şekilde öldüğü zaman bile onu taşımaya devam eder. Nereye giderse gitsin, ölü olmasına rağmen aynı sevgi ve şefkati göstererek yavrusunu yanında götürür. Ölümü kabullenemez; ta ki yavrusunun bedeninin çürüdüğünü ve kemiklerinin göründüğünü fark edene kadar. İşte ancak o zaman kabullenebilir yavrusunun ölümünü ve onu geride bırakma zamanının geldiğini anlar. Yavruyu yere bırakır, bir süre izler ve ardından arkasını dönüp son sürat ilerler. Ölenler geride kalır, yaşayanlar yürüyüp gider ve hayat devam eder. Bu böyledir ve olmaya da devam edecektir. Dişi babun aslında bunu gayet iyi bilir; 'bilmek acı çekmektir' ve onunla yaşamaya alışmak sadece biraz zaman alır.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Web Statistics